Cera, włosy, figura

Każdy z nas widzi się codziennie w lustrze w łazience, a mimo to nie dostrzegamy informacji, które chce nam przekazać nasz własny organizm. Może brak nam wiedzy, albo zjawiska te lekceważymy. Jak pojawiające się problemy np. z suchą, pękająca skórą, wypadającymi włosami, z bólami głowy, podkrążonymi oczami, itd... stają się za bardzo uciążliwe sięgamy po rozwiązania z reklam. Najczęściej są to środki farmaceutyczne lub kosmetyczne, które mają zniwelować skutek problemu. Niestety problem raczej wcześniej niż później powróci. Zniwelowanie przyczyn wymaga czasu i chęci poznania swojego organizmu. Możemy to zrobić wykorzystując analizę pierwiastkową włosów, która oceni stan odżywienia badanego, a na jej podstawie otrzymamy wskazania na spożywanie wszystkich koniecznych substancji odżywczych w suplementach i wskazanej diecie. Tylko w ten sposób możemy odbudować wszystkie sfery naszego organizmu. Jest to działanie profilaktyczne, mające na celu zabezpieczenie naszego zdrowia przez złymi tendencjami. Należy zrobić wszystko, aby nie dopuścić do powstania choroby. Jedna złotówka wydana na profilaktykę zwraca się tysiąckrotnie.

Cera

Skóra jest największym narządem ludzkiego ciała. Aby zachować jak najdłużej jej podstawowe funkcje i co za tym idzie potrzeby, należy poznać jej strukturę. U osoby o wadze 50 - 70 kg jej powierzchnia stanowi od 1,8 do 2,2 m. kw., waży od 2,5 do 3,5 kg i ma średnio 3-4 mm grubości. W jej budowie anatomicznej wyróżnia się trzy warstwy: naskórek, skórę właściwą,tkanka podskórną.

Naskórek stanowi bezpośrednią granicę pomiędzy organizmem a środowiskiem zewnętrznym. Zbudowany jest z pięciu warstw, ułożonych kolejno od dołu: warstwa rozrodcza, kolczysta, ziarnista, jasna i rogowa.

Warstwa rozrodcza składa się z szeregu ściśle przylegających do siebie walcowatych komórek, które stale się dzielą tworząc nowe; między innymi są to keratynocyty, wytwarzające barwnik skóry – melaninę.

Warstwa kolczysta jest najgrubszą częścią naskórka. Składa się z komórek, które nie przylegają ściśle do siebie, co umożliwia proces spłaszczania i przemieszczania się ich ku górze. W przestrzeni międzykomórkowej tej warstwy znajdują się mukopolisacharydy, które są pożywką dla komórek kolczystych. Warstwa kolczysta i podstawna stanowią naskórek żywy.

Warstwa ziarnista zbudowana jest z wielu podwarstw wrzecionowatych komórek. W komórkach ziarnistych i kolczystych powstają ceramidy, które w przestrzeni międzykomórkowej z naturalnym czynnikiem nawilżającym tworzą tzw. cement komórkowy. Cement komórkowy kształtuje właściwy bilans wody w skórze, a tym samym jej miękkość i elastyczność.

Nad warstwą ziarnistą jest cieniutka nierozpuszczalna w wodzie błona ograniczająca ucieczkę wody ze skóry.

Warstwa jasna utworzona jest z keratynocytów, które chronią nas przed promieniami UV.

Warstwa rogowa jest zewnętrzną warstwą skóry. Składa się z martwych komórek, wypełnionych keratyną. Warstwa ta ulega złuszczeniu w ciągu 30 dni. W ciągu 6 miesięcy wymianie ulegają wszystkie warstwy skóry. Skóra w sposób ciągły się odnawia.

Na warstwie rogowej jest tzw. płaszcz lipidowy (mieszanina łoju i lipidów), który kwaśne środowisko skóry. Jest to ochrona przed czynnikami mikrobiologicznymi.

Skóra jest podstawą do powstawania przydatków, jakimi są: gruczoły łojowe, gruczoły potowe, gruczoły zapachowe, gruczoły mleczne, włosy i paznokcie.

Włosy

Włosy są gładkimi włóknami, które powstają z naskórka. Włos może rosnąć od 5 do 6 lat w tempie 1 cm na miesiąc. Rozróżnia się następujące rodzaje włosów: meszkowe (najcieńsze włosy), łonowe, głowy (tj. wąsy, broda – najgrubsze włosy i czupryna), brwi i rzęsy.
Wrażliwość mieszków włosowych na hormony decyduje jaki włos powstanie. Włosy wyrastają pod rożnym kątem ze skóry, dlatego ludzie mogą mieć różne fryzury.

Włos zbudowany jest z kilku odcinków: korzenia, brodawki włosowej, cebulki i łodygi. W przekroju poprzecznym składa się z rdzenia, kory, powłoczki włosa, łusek zewnętrznych.

Włos ma kilka faz życia: wzrostu i czynności, starzenia się, spoczynku. W każdej fazie mieszek włosa podlega zmianom. Fazę wzrostu i czynności określa się na 2 do 6 lat (80 - 85% wszystkich włosów), faza starzenia się trwa 10 - 14 dni (1 do 2% włosów), faza spoczynku trwa od 2 do 4 miesięcy. Na koniec stary włos wypada, zostaje wypchnięty przez nowy włos.

Figura

- homeostaza
Ludzki organizm to miejsce ciągłych przemian. Wszystkie one kształtują indywidualną u każdego z nas dynamiczną homeostazę. W 1932 r. Cannon zaproponował termin homeostazy, który ma określać wewnątrzustrojowy stan równowagi procesów życiowych. Homeostaza jest sumą wszystkich procesów fizycznych i chemicznych, które zachodzą na wszystkich poziomach przemian fizjologicznych w organizmie. Każdy organizm uzyskuje swoją własną indywidualność biochemiczną i stałość własnego środowiska wewnątrzustrojowego. Homeostaza jest zjawiskiem dynamicznym, dlatego może być stała pomimo nieustannego wpływu różnych czynników zewnętrznych. Mechanizmy utrzymujące homeostazę działają na zasadzie sprzężenia zwrotnego. Na przykład, zmiany w środowisku zewnętrznym uruchamiają procesy równoważące stan równowagi metabolicznej. Jeżeli mamy komplementarnie odżywiony organizm, zgodnie z jego potrzebami energetycznymi i jakościowymi, wówczas homeostaza działa jak „eliksir młodości”.

- błony biologiczne
Homeostaza jest możliwa dzięki spójności struktury, którą zapewnia ciągłość i elastyczność błon biologicznych. Błona biologiczna jest strukturą, która odgranicza i chroni wnętrze komórki od środowiska zewnętrznego, a równocześnie zapewnia regularny z nim kontakt. Błony biologiczne (błony komórkowe, błony organelli komórkowych) biorą udział we wszystkich przejawach aktywności życiowej komórki. Regulują one procesy transportu substancji ze środowiska zewnętrznego do wnętrza komórki i w stronę przeciwną. Decydują o powstaniu napięć elektrycznych, zarówno spoczynkowych, jak i czynnościowych (np. rozchodzenie się impulsów nerwowych). Biorą udział w przemianach energetycznych (np. skurcz mięśnia, fosforylacja oksydacyjna). Wpływają na szybkość reakcji metabolicznych i na rozkład stężeń w przedziałach komórkowych, są zaangażowane w przenoszenie informacji i reakcję komórki na te informacje.

Wszystkie te funkcje błon są związane z ich składem chemicznym i strukturą - jednym słowem z molekularną organizacją. Składnikami błon są lipidy, białka i węglowodany. Ich zawartość różni się w zależności od narządu, tkanki i tworu subkomórkowego.

Lipidową frakcję błony komórkowej budują trzy podstawowe grupy lipidów: fosfolipidy, glikolipidy i cholesterol. Fosfolipidy występujące w błonach komórkowych to: fosfatydylocholina, fosfatydyloetanoloamina, fosfatydyloinozytol, fosfatydyloseryna i kardiolipina.

Substancją wyjściową do syntezy tych związków jest glicero-3-fosforan. Grupy hydroksylowe przy węglu 1 i 2 są acylowane przez kwasy tłuszczowe. W większości fosfolipidów kwas tłuszczowy przy C-1 (R1) jest kwasem nasyconym, a przy C-2 (R2) nienasyconym o konfiguracji cis. Często tym kwasem jest kwas arachidonowy.

Glikolipidy są pochodnymi dwuhydroksylowego alkoholu - sfingozyny. Glikosfingolipidy stanowią podstawowy składnik błon plazmatycznych komórek nerwowych. Poza sfingozyną w skład tych związków może wchodzić kwas tłuszczowy i wtedy mamy do czynienia z ceramidem.

Gdy do ceramidu jest przyłączona fosfocholina, to powstały związek jest sfingomieliną. W wyniku reakcji ceramidu z nukleotydylocukrami powstają odpowiednie glikosfingolipidy - czyli cerebrozydy i galaktozyloceramidy. Gdy reszta cukrowa w w/w związku jest połączona z kwasami sjalowymi: N-acetylo- i N-glicyloneuraminowymi wówczas powstają gangliozydy.

Trzecim co do zawartości składnikiem błon jest lipid izoprenowy - cholesterol. Tetracykliczna struktura cholesterolu jest stereochemicznie sztywna i hydrofobowa, z wyjątkiem grupy hydroksylowej C-3, nadającej cząsteczce w tym obszarze charakter nieznacznie polarny. Na drugim biegunie w odniesieniu do grupy hydroksylowej przyłączony jest ośmiowęglowy łańcuch węglowy o wybitnie hydrofobowym charakterze.

Skład lipidów błon różni się w zależności od stanu fizjologicznego organizmu, wieku a także diety.

Białka błony komórkowej są dużymi cząsteczkami i niejednokrotnie przewyższają swoją wielkością cząsteczki lipidów. Na jedną cząsteczkę białka przypada średnio pięćdziesiąt cząsteczek lipidów. Białka błony komórkowej są odpowiedzialne za wiele czynności życiowych, przede wszystkim za różne typy transportu - do i z komórki. Część białek daje się wymywać z błony przy pomocy roztworów wodnych. Te białka nazwano powierzchniowymi, gdyż są one związane z polarnymi grupami frakcji lipidowej lub innych białek. Wśród białek powierzchniowych wyróżnia się tzw. ektobiałka, znajdujące się na zewnętrznej stronie błony i endobiałka będące po stronie wewnętrznej - cytoplazmatycznej. Pozostała część białek wymywa się z błony komórkowej dopiero po zastosowaniu specjalnych detergentów jak siarczan dodecylu sodu (SDS) lub Triton X-100. Te białka nazwano białkami integralnymi. Białka te są białkami amfipatycznymi, tzn. zawierają grupę polarną - czyli hydrofilową i niepolarną - hydrofobową, oddziałującą bezpośrednio z fazą lipidową błony. Większość białek amfipatycznych przechodzi przez całą grubość błony tzn. przez trzy rejony frakcji lipidowej: polarny - apolarny - polarny. Są to tzw białka transmembranowe, zwane też integralnymi.

Poza składnikami lipidowymi i białkowymi w błonach komórkowych wszystkich erukariotów występują rozmaite wielocukry w kompleksach z białkami jako glikoproteiny i w połączeniu z lipidami jako glikolipidy. Większość białek powierzchniowych błony komórkowej jest związana z kompleksami cukrów prostych: galaktozy, glukozy, galakto- i glukozaminy, fukozy, mannozy i kwasu sjalowego. Ten ostatni związek zajmuje zazwyczaj końcową pozycję w bocznych łańcuchach, eksponując swój ujemny ładunek, a tym samym jest odpowiedzialny za ujemne naładowanie błon komórkowych - charakterystyczne dla komórek eukariotów. Warstwę cukrową, pokrywającą powierzchnię komórki nazwano glikokaliksem (słodką łupiną). Grubość warstwy glikolipidowej zależy od wielu czynników, między innymi od stanu fizjologicznego komórki. Wykazano na przykład, że komórki zmienione nowotworowo posiadają istotnie grubszą warstwę białkowo-cukrową od wyjściowych komórek normalnych.

Charakterystyczne cechy otoczki glikoproteinowej i jej rozmieszczenie ograniczone wyłącznie do powierzchni komórki (błony komórkowej) sugerują, że spełnia ona ważną funkcję we wzajemnym rozpoznawaniu się komórek, w tworzeniu między nimi kontaktu i w łączeniu się ich w zespoły tkankowe. Dzięki istnieniu charakterystycznego dla każdego gatunku składu otoczki glikoproteinowej, komórki układu limfatycznego odróżniają komórki izogenne, genetycznie podobne od komórek ksenogennych, obcych gatunkowo. Ma to ogromne znaczenie przy przeszczepianiu narządów. Zgodność tkankowa występuje tylko w tym przypadku, gdy komórki dawcy i biorcy mają identyczne antygeny powierzchniowe, którymi są kompleksy glikoproteinowe bądź glikolipidowe błony komórkowej.

Zasadniczym elementem błony są cząsteczki lipidów ułożone dwuwarstwowo, o grubości warstw od 3-5 nm. Wszystkie cząsteczki lipidów wchodzące w skład błony komórkowej mają charakter amfipatyczny. Kwasy tłuszczowe, zarówno nasycone jak i nienasycone stanowią ugrupowanie niepolarne - hydrofobowe. Pozostały fragment cząsteczki lipidowej ma charakter polarny - hydrofilowy.

Amfipatyczność cząsteczek lipidowych określa ich zachowanie się w wodzie. Struktury lipidowe w środowisku wodnym powstają samorzutnie tworząc micele, dwuwarstwowe struktury laminarne, a w pewnych warunkach dwuwarstwowe pęcherzyki - liposomy. Grupa hydrofilowa cząsteczek lipidowych jest skierowana do środowiska wodnego, podczas gdy grupy hydrofobowe wiążą się wzajemnie przy pomocy słabych oddziaływań elektrostatycznych.

Rozmieszczenie podstawowych lipidów występujących w błonach (fosfatydylocholiny, sfingomieliny, fosfatydyloseryny, fosfatydyloetanoloaminy, fosfatydyloinozytole) jest charakterystyczne. I tak w warstwie zewnętrznej - dośrodowiskowej występują fosfolipidy cholinowe (fosfatydylocholina, sfingomielina) natomiast fosfatydyloinozytol i fosfolipidy aminowe (fosfatydyloseryna i fosfatydyloetanoloamina) są zlokalizowane w warstwie wewnętrznej stykającej się z cytoplazmą. Takie rozmieszczenie tych pięciu głównych lipidów zapewnia pełną asymetrię błony komórkowej. Fosfolipidy cholinowe zawierają więcej nienasyconych kwasów, a ich grupy polarne są obojętne. Fosfolipidy aminowe natomiast zawierają więcej nasyconych kwasów i mogą być obdarzone ładunkiem ujemnym (np. grupa hydrofilowa fosfatydyloseryny).

Asymetria lipidowej frakcji błony komórkowej jest dodatkowo zapewniona przez obecność glikolipidów - pochodnych sfingozyny oraz cholesterolu. Asymetria ta zapewnia właściwe rozlokowanie białek, które są zawieszone w płynnej fazie lipidowej błony i mogą się swobodnie przemieszczać w jej płaszczyźnie, tworząc mozaikę. Znaczna część białek błony komórkowej ma charakter amfipatyczny i ich część hydrofobowa jest związana z niepolarną częścią lipidowej frakcji błony.

Model budowy błony komórkowej zaproponowany przez S.J. Singera i G.L. Nicolsona i akceptowany do tej pory, charakteryzuje się przede wszystkim trzema cechami:

1. białka integralne występują niezależnie od białek powierzchniowych,
2. istnieje asymetria w rozmieszczeniu różnych rodzajów lipidów i białek między obiema częściami dwu-molekularnej warstwy lipidowej,
3. płynnością.

Dwuwarstwowa, najpowszechniej występująca w błonach frakcja lipidowa jest strukturą płynną. Wykazano, że w określonej temperaturze (Tt) charakterystycznej dla danego lipidu dochodzi do przejścia fazowego ze stanu stałego (stan żelu) do stanu płynnego (ciekłokrystalicznego), w którym łańcuchy alkilowe są w stanie nieuporządkowanym (przemiana ta jest odwracalna). To topienie lipidów - czyli przejście stanu "porządek - nieporządek" prowadzi do oscylacyjnych i rotacyjnych ruchów łańcuchów kw. tłuszczowych oraz do ruchu całych cząsteczek lipidowych w powierzchni błony (dyfuzja lateralna). Ruch łańcuchów kw. tłuszczowych lipidów jest właśnie przyczyną płynności warstwy dwu-molekularnej. Kwasy tłuszczowe o łańcuchach krótkich lub posiadające wiązania nienasycone są bardziej ruchome i luźniej upakowane w przeciwieństwie do łańcuchów wysyconych wodorem. Wraz ze wzrostem długości łańcuchów węglowodanowych wzrasta stabilność błony i podnosi się temperatura przejścia fazowego. Na płynność błon poza długością łańcuchów kwasów tłuszczowych oraz stopniem ich nienasycenia ma wpływ: pH środowiska, jego siła jonowa, stężenie dwuwartościowych kationów a także cholesterolu. Działanie cholesterolu jest dwojakiego rodzaju. W temperaturach wyższych usztywnia on błonę i zabezpiecza przed rozpuszczeniem się komórek w ośrodku, natomiast w temperaturach niższych, przerywając kooperatywność między łańcuchami cząsteczek lipidowych, obniża temperaturę przemiany fazowej. Utrzymanie stanu ograniczonej i kontrolowanej płynności dwu-molekularnych warstw lipidowych błon biologicznych jest konieczne dla funkcjonowania organizmu. Zbyt płynna błona mogłaby utracić swą integralność i ulec zniszczeniu. Dlatego organizmy wykształciły mechanizmy regulujące płynność błon, a polegają one na różnych temperaturach topnienia poszczególnych składników lipidowych błon, co w konsekwencji prowadzi do powstawania obszarów płynnych i stałych, czyli do tzw. separacji faz.

Błony biologiczne nie tylko oddzielają wnętrze komórki od jej otoczenia, ale również ograniczają różne organelle. System błon stanowi o przedziałowości komórki. Błony utrzymują różnice pH i składu jonowego w różnych częściach komórki. Jednak dla przebiegu procesów metabolicznych konieczna jest wymiana substratów i produktów, utrzymania i regulacji gradientu jonów.

Stąd jedną z podstawowych funkcji błon jest regulacja procesów transportu. Transport może odbywać się przez fazę lipidową błony, przez białka integralne a także przez struktury mieszane. Tymi drogami substancje mogą przenikać w sposób bierny (bez nakładu energii metabolicznej).

W sposób bierny substancje mogą przechodzić przez błonę dzięki dyfuzji prostej i dyfuzji ułatwionej (zwanej też biernym transportem nośnikowym).

Aby błony biologiczne w naszym organizmie właściwie pełniły swoje funkcje musimy w diecie spożywać wiele związków organicznych i mineralnych. Z drugiej strony należy pamiętać, iż sprawność biochemiczna i spójność strukturalna błon zależny od sprawności bariery antyoksydacyjnej. W wolnorodnikowych procesach peroksydacji lipidowej mogą ulec zniszczeniu struktury błon komórkowych i narządowych, decydujących o sprawności wielu funkcji utrzymujących homeostazę. Jak całą przedstawioną teorię możemy zastosować w praktyce? Podamy tylko parę przykładów:

1. osoby stosujące diety wysokowęglowodanowe bardzo często mają suchą, „pergaminową” skórę o karmelowym odcieniu; spowodowane jest to glikozydacją białek wchodzących w skład skóry; cofnięcie procesów glikozydacji jest długie i kosztowne, najlepiej unikać nadmiaru cukrów prostych;
2. osoby spożywające duże ilości cukrów prostych często narzekają na szybkie procesy starzenia się skóry, co jest spowodowane magazynowaniem się w dolnych warstwach skóry disacharydów; dobrym antidotum na taki problem jest picnogenol (wyciąg z kory sosny morskiej), mający silne działanie antyoksydacyjne i oczyszczające, w połączeniu witaminami E i A, minerałami Zn i Mg może stanowić bardzo skuteczny środek na piękna, jędrną, „młodą” skórę;
3. często mamy różne problemy skórne spowodowane reakcjami alergologicznymi; działanie w celu poprawy funkcji układu immunologicznego są złożone i długotrwałe, ale jeden fakt nie ulega dyskusji: ponad połowa aktywności immunologicznej jest uzależniona od sprawności układu pokarmowego! Należy wyeliminować problemy wynikające ze złego składu bakterii we florze jelitowej, usunąć grzyby, wszystkie możliwe robaki i pasożyty, wyleczyć stany zapalne, poprawić perystaltykę jelit, wyregulować procesy wydalania itd...

Uzyskanie dobrego i długotrwałego efektu wymaga czasu i zaangażowania. Lecz często wybierane są przez ludzi sposoby proste, łatwe i szybkie. Nie należy negować stosowania dobrych kosmetyków, ale nie wolno przeceniać ich skuteczności w dłuższym czasie.

Figura

Budowa naszego ciała jest określona w kodzie genetycznym otrzymanym od rodziców. Jest wiele sposobów opisujących ludzką fizjonomię. Najstarsza typologia opiera się na biopierwiastkach, których ludzki organizm ma najwięcej, czyli na wapniu, fosforze i siarce. Wykształcenie określonego typu jest uzależnione od przewagi w rozwoju płodowym jednego z listków zarodkowych, czyli entodermy, mezodermy lub ektodermy.

Konstytucja siarkowa – osoby szczupłe; w rozwoju zarodkowym dominacja listka środkowego (mezodermy), z którego wykształca się układ mięśniowy, kostny, tkanka łączna, krew i narządy płciowe; osoby z tym typem mają skłonności do chorób kręgosłupa; często wokół otworów ciała mają ciągłe zaczerwienienie; mają skłonności do nadpobudliwości, są bardzo energiczne, mają szybki metabolizm.

Konstytucja wapniowa – osoby krępe, pulchne; w rozwoju zarodkowym dominacja listka wewnętrznego (entodermy), z którego wykształca się układ pokarmowy; osoby z tym typem mają skłonności do otyłości, chorób układu pokarmowego i stawów; ich metabolizm jest zdominowany przemianami wapnia.

Konstrukcja fosforyczna – osoby chude, wysokie, z przewagą układu kostnego na mięśniowym - w rozwoju zarodkowym dominacja listka zewnętrznego (ektodermy), z którego wykształca układ nerwowy, osoby z tym typem mają dobrze rozwinięte narządy zmysłów, cechują się wysokim rozwojem intelektualnym, mają skłonności do chorób układu kostnego, metabolizm jest zdominowany przemianami fosforu.

W czasach współczesnych opisany został prawie cały ludzki metabolizm. Można wskazać aktywność gruczołów dokrewnych jako czynnik mający największy wpływ na naszą figurę.

Na tej podstawie określono następujące typy metaboliczne:

Typ adrenalinowy – osoba krępa o atletycznej budowie ciała, pogodna, cierpliwa, wyrozumiała; dla utrzymania zdrowia jest jej konieczny wysiłek fizyczny, który powoduje lepsze dotlenienie organizmu; taka osoba dominuje w swoim otoczeniu; najlepiej jej służy dieta wysokobiałkowa i trzy posiłki dziennie; jeżeli tyje to jest to otyłość brzuszna, która może mieć duży wpływ na profil lipidowy (struktura wapniowa).

Typ tarczycowy – osoba szybka, energiczna, niecierpliwa, lubiąca intensywną pracę, często doprowadza się do krańcowego wyczerpania i zniechęcenia, aby z czasem odzyskać formę i znów ciężko pracować; dzięki szybkiemu spalaniu może jeść dużo zachowując szczupłą sylwetkę; dobrze funkcjonuje jedząc nawet raz dziennie; duża intensywność życia często prowadzi do zaburzeń funkcji tarczycy; gdy pojawia się nadwaga, trudno stracić zbędne kilogramy (struktura fosforowa).

Typ przysadkowy – osoba szczupła o smukłej figurze, obojętna na potrzeby swojego organizmu; typ intelektualisty, kierujący się w życiu przede wszystkim logiką; aktywność zawodowa przeplata się z niechęcią do pracy i depresją; osobie takiej służy dieta wegetariańska i spożywanie kilku, tj. 5-6, małych posiłków dziennie; podatna jest na uzależnienia od wszystkich używek (struktura siarkowa).

Na nasze zdrowie ma wpływ wiele czynników. Są w śród nich takie, na które mamy wpływ lub nie. Żyjąc w ciągłym pędzie nie zauważamy zagrożeń, o których informuje nas organizm wieloma sposobami. Niestety jesteśmy dla siebie tolerancyjni i szukamy prostych, szybkich rozwiązań pojawiających się dolegliwości i problemów z organizmem. Tak jest z powstawaniem otyłości. Pojawia się ona stopniowo, co jest przez nas akceptowane. Przyjemność jedzenia jest bardzo ważnym czynnikiem wpływającym na nasze samopoczucie. Jednak często zapominamy, że przyjemność ta powinna być związana ze smakiem a nie ilością pokarmu. Z drugiej strony, należy poznać swój organizm. Jeżeli jego naturalna konstrukcja organizmu predysponuje go do postury pulchnej i nie ma otyłości, to nie należy walczyć z własnym metabolizmem. Lepiej siebie zaakceptować i polubić. Jaki typ metaboliczny dominuje w organizmie można określić robiąc analizę pierwiastkową włosów.

Chcesz wiedzieć więcej?

• Przeczytaj o analizie pierwiastkowej włosów
• Zapoznaj się z naszym laboratorium
• Sprawdź odpowiedzi na najczęstsze pytania związane z analizą pierwiastkową
• Sprawdź jak wykonać analizę - to naprawdę proste
• Biomol-Med ponownie w telewizji TVN